Diese Präsentation wurde erfolgreich gemeldet.
Wir verwenden Ihre LinkedIn Profilangaben und Informationen zu Ihren Aktivitäten, um Anzeigen zu personalisieren und Ihnen relevantere Inhalte anzuzeigen. Sie können Ihre Anzeigeneinstellungen jederzeit ändern.

Podział Sumienia Cz2

9.032 Aufrufe

Veröffentlicht am

Veröffentlicht in: Bildung
  • Als Erste(r) kommentieren

Podział Sumienia Cz2

  1. 1. Podział Sumienia
  2. 2. SUMIENIE dzielimy w następujący sposób 1. Ze względu na sposób istnienia w człowieku 2. Ze względu na stosunek do czynności 3. Ze względu na stosunek do prawa wiecznego 4. Ze względu na pewność w ocenie 5. Ze względu na błąd zawiniony bądź niezawiniony 6. Ze względu na charakter interpretacji czynu
  3. 3. 1. Ze względu na sposób istnienia w człowieku: a) Sumienie habitualne (pierwotne) - jest to wrodzona zdolność praktycznego rozumu do poznania pierwszych zasad moralności. Działa ono według zasady quot;Czyń dobro, unikaj złaquot;. Jest to wewnętrzny głos Boga a zarazem instynkt dobra. W oparciu o to sumienie człowiek powinien tworzyć i rozwijać swoją wiedzę moralną.
  4. 4. b) Sumienie aktualne - jest sądem rozumu dokonywanego nad zamierzonym bądź popełnionym czynem. Osąd odbywa się na podstawie zdobytej wiedzy i sumienia pierwotnego. Miarą osądu jest rozum i wiedza.
  5. 5. 2. Ze względu na stosunek do czynności: a) Przeduczynkowe - osądza czyn przed jego wykonaniem (nakazuje, zakazuje, odradza, zezwala). b) Pouczynkowe – ocenia czyn już wykonany wyrażając aprobatę lub dezaprobatę, która powoduje wyrzuty. Sumienie to odgrywa istotną rolę we właściwej ocenie swego postępowania, staje się okazją do poprawienia się, uzyskania przebaczenia i spotkania z Bogiem.
  6. 6. 3. Ze względu na stosunek do prawa wiecznego: a) Prawdziwe - uznaje za dobre to, co rzeczywiście jest dobre, a za zło to, co rzeczywiście jest złe. Sumienie to nie jest autonomiczne, ale zależne od Pana Boga. Jest wyrobione poprawnie a rozum zna Prawo Boże. b) Fałszywe – uznaje za dobre to, co tak naprawdę jest złe, a za zło to co jest dobre.
  7. 7. 4. Ze względu na pewność w ocenie: a) Pewne - gdy bez obawy pobłądzenia osądza jakiś czyn. Umysł się nie waha ani chwili. b) Wątpliwe - jest zawieszeniem sądu, stanem wahania się, gdy człowiek nie może zdecydować, za którym zdaniem się opowiedzieć. Dlatego przy tego typu wątpliwościach należy nie podejmować decyzji dopóki nie zaistnieje pewny i właściwy osąd sytuacji i czynu. Należy poszukiwać odpowiedzi i rady u bardziej doświadczonych osób znających się na Prawie Bożym.
  8. 8. 5. Ze względu na błąd zawiniony bądź niezawiniony: a) błędnie urobione – pokonalne - to stała skłonność do popełnianego zła, na skutek, którego sumienie ulega deformacji. Człowiek świadom tego, że choć mógłby, to nie chce poznawać prawdy i właściwych powinności według, których mógłby kształtować w sposób prawy swoje sumienie. Nie wolno działać z sumieniem pokonalnie błędnym.
  9. 9. b) błędnie urobione - niepokonalne – tak urobione sumienie często jest niezawinione. Osoba, która wiedziałaby, że popełnia zło nie czyniłaby tego, a jeżeli je czyni to tylko dlatego, że miała błędne przeświadczenie o danej rzeczy i sprawie, albo z powodu ignorancji. Osoba działająca z takim sumieniem nie ponosi moralnej odpowiedzialności. Człowiek ten traktuje sumienie jak prawdziwe, dlatego jest pewny, że czyni dobro mimo czynienia zła.
  10. 10. 6. Ze względu na interpretację czynu: a) Sumienie szerokie - charakteryzuje się Lekceważącym podejściem do grzechu i zła. Człowiek z takim sumieniem sądzi, że w ogóle nie ma grzechu. Przyczyną powstania takiego sumienia może być: złe wychowanie i otoczenie, trwanie w nałogach przez co dochodzi do zżycia się ze złem. Sumienie to określane jest także mianem przytępionego i faryzejskiego. Objawia się to pewną dwulicowością postaw.
  11. 11. b) Sumienie skrupulatne (przewrażliwione) - jest trapione skrupułami. Dopatruje się często grzechu i zła tam, gdzie go w rzeczywistości nie ma. Jest zdolne do długotrwałych i męczących analiz swojego postępowania, z których i tak nic nie wynika. Sumienie to występuje u ludzi, którzy doświadczają zjawiska Psychonerwicy (nerwic, natręctw i ciągłych niepokojów).
  12. 12. Sumienie pozwala wziąć odpowiedzialność za dokonane czyny. Jeżeli człowiek popełnia zło, słuszny sąd sumienia może być w nim świadkiem uniwersalnej prawdy o dobru, a zarazem o złu jego pojedynczego wyboru. Wyrok sądu sumienia stanowi rękojmię nadziei i miłosierdzia. Poświadczając zły czyn, przypomina o przebaczeniu, o które trzeba prosić, o dobru, które należy ciągle praktykować, i o cnocie, którą bezustannie należy rozwijać za pomocą łaski Bożej: „Uspokoimy przed Nim nasze serce. A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko” (1 J 3, 19-20). KKK 1781
  13. 13. Człowiek ma prawo działać zgodnie z sumieniem i wolnością, by osobiście podejmować decyzje moralne. quot;Nie wolno więc go zmuszać, aby postępował wbrew swojemu sumieniu. Ale nie wolno mu też przeszkadzać w postępowaniu zgodnie z własnym sumieniem, Zwłaszcza w dziedzinie Religijnej KKK 1782
  14. 14. Prezentacja opracowana na podstawie: „Teologia moralna fundamentalna” ks. Adama Kokoszki

×