Diese Präsentation wurde erfolgreich gemeldet.
Die SlideShare-Präsentation wird heruntergeladen. ×

Recital Poesía

Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Anzeige
Nächste SlideShare
No interior dalgúns soños
No interior dalgúns soños
Wird geladen in …3
×

Hier ansehen

1 von 55 Anzeige
Anzeige

Weitere Verwandte Inhalte

Andere mochten auch (20)

Anzeige

Ähnlich wie Recital Poesía (20)

Anzeige

Aktuellste (20)

Recital Poesía

  1. 1. IIIº FESTIVAL DE POESÍA MAIO 2011 BIBLIOTECA- EDLG DO IES MONTE CARRASCO
  2. 2. <ul><li>Os 5 motivos para ler Poesía. </li></ul><ul><li>1º </li></ul><ul><li>A poesía non morde, non fai dano e, aínda que hai quen pense o contrario, non é aburrida, nin romanticona, nin ridícula, nin difícil. E hai moitos tipos de poesía para que elixamos. </li></ul>
  3. 3. 2 A poesía serve para ler, cantar, berrar, recitar, rapear, musicar, declararse, rebelarse contra o mundo ou para sinxelamente murmurar suave ao oído. Tamén é un somnífero para durmir ben unha pastilla sen química que mellora a saúde e o benestar, e relaxa as persoas. e serve, sobre todo, para explicar as razóns e as emocións que non veñen no dicionario.
  4. 4. <ul><li>3 </li></ul><ul><li>Os poemas son como caixas de ferramentas, valen para todo: para sentilos, apalpalos, lelos, ulilos, gardalos nun armario, ensucialos, para ligar, para poñelos enriba da cabeza, colgalos na parede, limpalos, recortalos, reescribilos, merendalos nun bocadillo de papel, ordenalos, metelos na neveira e lelos coa cabeza máis fría, ou deixalos sobre a cama para devoralos á noite, clandestinamente, cando todos se deitaron. ademais, a poesía cura enfermidades como a impaciencia, os nervios, os pés planos, os enfados, a dor de cabeza, as feridas imprevistas, as dores de amor, as indixestións, a ansiedade e algunhas gripes . </li></ul>
  5. 5. <ul><li>4 </li></ul><ul><li>A poesía está nas cousas que nos rodean a diario, na música, na amizade, no supermercado, na risa, na moto, no váter, na esperanza, na rutina, nas cousas persoais, na canella sen saída, no mar contaminado, na tristura, no teu barrio, no ceo cuberto, no ordenador, nun berro, na paisaxe, na conversación e nas rúas. Onde ti queiras. </li></ul>
  6. 6. <ul><li>5 </li></ul><ul><li>O importante da poesía non é obsesionarse con descifrala , senón saber gozala, sentila, e intuíla. Na poesía reconforta sentir o seu ritmo, a súa música, a súa sonoridade, os seus xogos de palabras que por veces nos cegan, as imaxes fascinantes que nos ofrece. E tamén os seus enigmas. Poetizarse. En definitiva, facer da poesía un pracer. (5 MOTIVOS PARA LER POESÍA) FRAN ALONSO </li></ul>
  7. 7. CURIOSIDADE Saber que està un a morte E o corpo é unha paisaxe de batalla: Unha carnicería no cerebro. ¿Permitirías ti, amor deserto, Que nesta febre penitente abrise A derradeira porta e pechase Detràs miña, sonámbulo e impasible, Ou porías o pé entre ela e o destino POEMAS DE LOIS PEREIRO
  8. 8. Guerra de desgaste.Guerra psicolóxica Resistencia pasiva, Resistencia frontal E a rebelión. É o shock. E logo o “impasse”, a guerra fría. Pero obxectivo sempre e victoria ou morte. A vixía terà que ser constante e rigorosa.
  9. 9. Desde a superficie dun novo e imprevisto salvamento Sería a luz que me alagaba os ollos Da vida roubada á morte veciña Pero todos me apalpaban incrédulos Colléndome das mans. Todos aqueles que me amaran morto Amábanme máis vivo. Abríranse dúas portas en direccións opostas E escollín a que se abría cara á vida Co sol entrando a eito polas fiestras. Tería que reanudarme E regresar á miña propia vida Sen contaxiarme outra vez de min mesmo. Retocaría o guión E mudaría outra vez de personaxe Retomando a perdida Aprendizaxe.
  10. 10. Le vent se lève,! il faut tenter de vivre.! Paul Valéry REVISANDO OS DANOS A man dereita á dereita do corpo, A man esquerda á esquerda. En plenas facultades, Teño a cabeza no centro do mundo E voulle cambiando os argumentos Ós meus soños escasos e prudentes.
  11. 11. “ Ti, única desde por e para sempre, Fagas o que fagas, ou esteas onde esteas Para Ela, que me reanudou sen dor entre Poemas; todo o que podo e que aínda teño Por Ela, Ela e Ela Á miña beira sempre, e eu nelas E a todas Elas, as que foron, son e serán Obxecto e causa Deste amor que resucita ilimitado.
  12. 12. ( No amor, como na guerra, nunca oímos O tiro que nos alcanza. A morte, como o amor, nunca advirte por Onde se nos achega…) Namorado outra vez Do amor que levo dentro A sede enfurecida dun futuro Esgotou as miñas alternativas Levándome dereito cara ó impacto: Un proxectil conxelado no aire A poucos metros dun corazón frío E agardo o menor signo de calor Para abrir a súa pel e entrar no sangue Vencido pola forza do desexo Cegamente e sen medo Ó posible desastre.
  13. 13. ( Ausencia ou presencia non alteran A distancia do espírito, Que xa se internou nela. E os elementos das novas tecnoloxías Van elaborando os nosos afectos …) Tristemente convivo coa túa ausencia Sobrevivo á distancia que nos nega Mentres bordeo a fronteira entre dous mundos Sen decidir cal deles pode darme A calma que me esixo para amarte Sen sufrir pola túa indeferencia Á miña retirada preventiva Dunha batalla que xa sei perdida Resolto a non entrar xamais en ti Pero non á tortura de evitarte.
  14. 14. ( Contra a morte!, o amor que vai comigo; contra o tempo que remata!, o voso tempo; contra o loito!, o desexo: contra o mundo!, unha bomba meditada; contra min! Ser o mesmo que fun e que non era eu mesmo) ( Contra a morte o amor que vai comigo) Dos días que reserva para min o destino Cada unha das súas noites por vivir Sería a derradeira A única esencial Se puides vivirte a ti tamén Trasnoitado sobre o teu corpo en calma Cohabitando os teus soños Sobrevivido á miña inexistencia Soñado nas túas noites Ou prorogado en ti.
  15. 15. (Apollinaire?...apollinaire, Apoligrama,caligraire Madame Sosotris Botoume as cartas. E fixen un poema En forma de útero. Debo soñar desperto en Todo o que hai de erótico na terra. Ser amable, levemente perverso: E aproveitar a gratuidade Da Beleza) Soir. La femme qui est derrière moi Me regarde à travers du miroir que j’ai Devant ma face.Soir. Et le soleil brûle nos âmes. Le désir chante. Et moi, maintenant, tout heureux d’être vivant. Quérote. Soir. Serán. A muller que teño detrás observáme Polo espello que hai xusto diante miña.Serán. O sol està a arder nas nosas almas. Canta O desexo. E, eu agora, feliz de seguir Vivo. Je t’aime. Serán. Escribo Isto con calma e sigo Sendo o mesmo, ou Iso penso. Creo
  16. 17. <ul><ul><ul><ul><ul><li>(Única para iso, unívoca sempre: </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Única para todo “almost” forever...) </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>XVIII </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Hai cousas para as que segue a ser a única </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Como entrar na súa vida a sangre e ferro </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>En petición de axuda. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E cando un se desfai por dentro </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Esvaecido </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Só ela atende e cura esa emerxencia. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Ou convertir un destino impulsivo </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Nun erro pervertido </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Innecesario. </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  17. 19. <ul><li> XVII </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Négase a oír a miña voz antiga </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E escoita atentamente as máis recentes </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Cunha leve esperanza no futuro </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E o medo a descubrir unha vez máis </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Que a morte estaba oculta tamén nelas. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Escoita con tento esas outras voces </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E refúxiase mentres nun presente </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Vitalmente orientado á defensiva. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Garda o pasado baixo sete chaves </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Mantendo o seu discurso </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Silenciado. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Négate, si, rexeita e nega miña voz antiga! </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Porque agora sei algo que antes non sabía: </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Que en realidade tampouco era miña. </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  18. 20. <ul><li>XXI </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>(Tempo, detente a miña beira! Espacio, achégame </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A unha delas!... </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Pero xa é tarde para ser </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>modesto. Debería </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Darme por vencido e baixar o pescozo como os t ouros na sorte de matar. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>¿Podería vivir nun mundo anestesiado, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>No que o futuro sería o contraforte?....) </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  19. 21.   A súa beleza cereal e ximnástica, Esa culta enerxía, Dermicamente firme, E mentalmente etérea Vén cara min E atravesa conmigo A música Do aire   E a súa vida segue o seu camiño, Indiferente, Allea á miña morte, Á miña vida.   E aquí estou eu Con ela dentro sempre Insomne E irredenta Como única compaña unha vez máis; A enfermidade.
  20. 23. <ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>( Unidireccional, si, e irreversible. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Ou bidireccional, pero imposible. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Desde o pasado, cun mísero futuro, no avarento </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Presente compartido, vanme construíndo </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Un pozo de desexos e soños </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Condicionados…. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Son un relato breve. O final està escrito, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E todo o que vexo está sentenciado </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>A sobrevivirme.) </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  21. 24. <ul><li>XXIII </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>Unidireccional, irreal e maino, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Circulando nun único sentido, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>O amor que me asaltou sen previo aviso </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Cando eu xa non quería defenderme. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Perverso, inofensivo e altruista, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Foi un placebo inocuo </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Administrado a un corpo xa vencido. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Desprezando o meu tempo en conta atrás, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Ábrome e derramo a miña vida </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Nese amor feroz, calado, sen destino; </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>E o amor de sempre oculto e prohibido, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Selado e transferido </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>En garantía </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A quen xa non podía eternizarse </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Intentando evitarme inútilmente </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Nin seguir compartindo unha única sombra </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Ata o final. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul>
  22. 25.   Un soño alleo repetido   O certo é que teño a impresión ás veces Que se fai máis patente cada día De que pese ás evidencias en contra Debín morrer daquela     E estou vivindo un soño repetido Nas noites dos que me seguen querendo.   (Rirse da vida, da morte, e de todo o que foi Creando o home na súa debilidade e a súa Capacidade imprevisible de crueldade. E dixo Yeats: “ he Knows death to the bone Man has created death”)
  23. 26. XXV   Déixate devorar por quen te escolla Agora que es unha luz evadida Da escuridade que te tiña capturado.   Déixate devorar E impide feramente Que te volva habitar e te contaxie A túa latente sombra irrevocable.  
  24. 27. <ul><li>XXVI </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><li>Un presente no día de Santa Ana </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Fermosa como a morte que se invoca </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Exerces a beleza internamente </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Emocionando as sombras máis letais e irreductibles </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Descubrindo a presencia </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>de vestixios de vida </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>nas máis opacas ruinas </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>só cunha ollada abortas a ofensiva </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>da dor que se aveciña. </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  25. 28.     (“Onde está o perigo medra tamén O que salva”, pensaba Hölderlin.... Eu empezo a sabelo)     A trav és do colchón     Virá calada, oculta e con nocturnidade, Chegando desde abaixo a través do colchón, Entre as derivacións intuídas e temidas Dunha vírica rebelión interna: A herdanza que conservo e atesouro Como se fose a miña propia sombra.
  26. 29. TRANSMIGRACIÓN   No a la transmigración en otra especie/ No a la post-vida, ni en cielo ni en infierno/ No a que me absorba cualquier divinidad/ Mi envite es al no ser, a lo seguro/ Rechaza otro existir, tras consumida/ Mi ración de este guiso indigerible/ Otra vez no. Una vez ya es demasiado.   J.M Fonollosa
  27. 31. <ul><li>  SOSPEITA </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><li>(¿escoitasme , ti, morte, dama negra, parca, a da gadaña.......? </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>O teu aguillón ben que o sentín ; </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Pero ¿ É a túa victoria?...... </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>¿Escóitasme? </li></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  28. 32. <ul><li>SOSPEITA </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><li>Debe ser que estou morto </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>E esa sería a causa </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>De que agora me vexa desde enriba </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>A catro ou cinco metros de distancia </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Da miña propia vida </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Vivo unha guerra fría e clandestina </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>A sombra dun amor que xa non dexenera </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Noutras insurreccións contra min mesmo </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Ou degradada negación do tempo </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>E non permite que con el se interne </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>A obsesión ou a dor que provocara </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>O fracaso que se foi inflitrando </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Fluíndo de insalubres sumidoiros </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Transformando a miña sedada alma </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Nunha fría fosa séptica sumisa e maina </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Pero alerta e activa </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Contaxiosa e letal. </li></ul></ul></ul>
  29. 33. DECLARACIÓN   (E se aínda hai máis vida de onde saíu esta, A que roubarlle palabras de amor e morte, voulle Retorcer o pescozo ata que sinta noxo do que Deixa atràs. Pero daquela xa terà penetrado nun remuiño de silencio e de humidade, Calado máis a miúdo cada vez.....)  
  30. 34. <ul><li>DECLARACIÓN </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>Amarte, vida, amarte case sempre, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Inda que sexas dura e leves entremedias </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Piedade e odio intermitentemente. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>   </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Es ti a que sempre educas e aceleras </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A doenza letal dos que non se resignan </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A ignorar como es en realidade: </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Somentes un traxecto </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Cómodo e aldraxante cara a morte, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Un tránsito inútil e inecesario. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Pero a ignorancia salva os que non queren </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Ariscarse a perderte tan axiña </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A cambio da renuncia a profanarte </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>E aqueles dentes que perdín </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Precisariaos agora para defender </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>As conviccións nas que me reafirmo </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Solidario e amable, se é posible, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Ou lobo estepario no desterro, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Completarei o círculo insurxente </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Coas balas do desexo. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul>
  31. 35. <ul><li>  </li></ul><ul><li>(cunha bala calibre 7/65 no peto máis pequeno do vaqueiro, sei que a miña vontade é decisiva para escoller o momento e o lugar. E palpo cos dedos a todas horas) </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Mala sorte </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>É por primeira vez desde que souben </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Que aínda respiraba e seguía vivo </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Sei o que é sentir medo a non estalo </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Interrumpido na mellor escea </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Cando estaba soñando un soño dérmico </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>De paixón e beleza </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Cunha serea distancia literaria e sabia </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Só ela podía ser tan inoportuna </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Groseira inculta e pouco delicada </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Chamándome despois de ter sobrevivido </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Á confortable atracción do fracaso </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E saber dunha vez o que era a vida </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Amar e ser amado. </li></ul></ul></ul></ul></ul>
  32. 36. <ul><li>  </li></ul><ul><li>O CORREDOR DE FONDO PERDE O ALENTO </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>Fuxindo dunha vida inzada de renuncias </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Da súa liturxia obesa e oleosa, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Mediocre nos seus comunais fracasos, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Bágoas de xelo, indignación contida </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Non deu chegado a tempo de exercer </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A súa rebelión, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Nin de levar a cabo </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A súa vinganza definitiva </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Contra un mundo inxusto, homicida e cruel, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Pola inutilidade da súa propia vida </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Solitario, enfermo e fatigado </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>A morte anticipouse e chegou antes. </li></ul></ul></ul></ul>
  33. 37. Of late Ultimamente I´ve had this thought róndame este pensamento that this country Que este país has gone backwards retrocedeu 4 of 5 decades 4 o 5 décadas and that all the e que todo o  social advancement avance social the good feeling of os bos sentimentos dunha person toward persoa cara a outra person borráronse has been washed e remprazáronse pola away vella and replaced intolerancia de sempre. by the same old bigotries.   PUTREFACCIÓN POEMA DE BUKOWSKI
  34. 38. We have Máis ca nunca more than ever temos  the selfish wants of power egoístas ansias de poder the disregard for the desprezo polo Weak débil  the old o vello the impoverished o pobre The o desvalido helpless. We are replacing want with war Estamos reemprazando a necesidade salvation with pola guerra slavery. a salvación pola  We have wasted the escravitude Gains Estragamos we have become os logros, Rapidly degradámonos less. apresa. .    
  35. 39. We have our Bomb Temos a nosa Bomba it is our fear é o noso medo our damnation a nosa vergonza and our e a nosa condena shame. Agora Now apoderouse de nós something so sad algo tan triste has hold of us que nos deixa that sen alento the breath e nin siquera podemos Leaves chorar. and we can´t even cry.
  36. 40. <ul><li>Poemas de Eusebio Lorenzo Baleirón </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>VAGABUNDO DAS ESTRELAS </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>EU son ese home que agardou a morte </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>e viu no fondo da mañá </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>roseiras de xofre. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Repaso os camiños espidos de pedra </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>e bebo nos beizos da amada </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>a auga dos cervos. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Entono o verbo dos deuses caídos </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>e durmo dorido coas aves da chaira. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Son un dominio de nubes </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>e chuvia esquecida de todos. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Nin a noite me escoita. Nin o mar. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Habitada esta eiva do peito, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>este mínimo reino que o tempo asolaga </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>soamentes os anxos poden entenderme. </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul>
  37. 41. <ul><li>Trzy słowa najdziwniejsze (Polaco) </li></ul><ul><li>Kiedy wymawiam słowo Przyszłość,   pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.   Kiedy wymawiam słowo Cisza,   niszczę ją.   Kiedy wymawiam słowo Nic,   stwarzam co, co nie mieści się w żadnym niebycie  </li></ul><ul><li>As tres palabras máis estranas (galego) </li></ul><ul><li>Cando pronuncio a palabra Futuro, a primeira sílaba pertenece xa ao pasado. </li></ul><ul><li>Cando pronuncio a palabra Silencio, destrúoo </li></ul><ul><li>Cando pronuncio a palabra Nada, creo algo que no colle </li></ul><ul><li>en ningunha </li></ul><ul><li>non-existencia </li></ul>Wis ława Szymborska Escritora polaca que  recibiu o premio Nobel de Literatura 1996
  38. 42. Georg T r akl Poemas 1906-1914 <ul><li>N achts </li></ul><ul><li>Die Bläue meiner Augen ist erloschen in dieser Nacht, Das rote Gold meines Herzens. O! wie stille brannte das Licht. Dein blauer Mantel umfing den Sinkenden; Dein roter Mund besiegelte des Freundes Umnachtung. </li></ul><ul><li>N a No it e </li></ul><ul><li>O azul dos meus ollos apagouse esta noite, o ouro vermello do meu corazón. ¡ Q ue silenciosamente ardeu a luz ! O teu manto azul rodeou </li></ul><ul><li>o que se estaba afundindo ; </li></ul><ul><li>a túa vermella boca selou </li></ul><ul><li>a doenza do amigo. </li></ul>
  39. 43. <ul><li>TRISTURA DA ESTRELA </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>AFÓGOME no mar cada noite, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>no mar dos navíos e das flores, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>afógome no mar, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>no reino de todas as estrelas perdidas, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>perdín a noite que me coida, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>os nenos que me fitan, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>soamente este reloxio camiña cara ao fondo </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>da morte sen final. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>O meu sino é o dominio do mundo: </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>desfacerme non concerto das esferas </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>como a terra na terra. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Avanzar. Ollar o infindo. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Todo quedo. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Lembro aquel poldro branco agallopando o vento. </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>GRAMÁTICA DO SILENCIO. OBRA POÉTICA , </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Eusebio Lorenzo Baleirón </li></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul>
  40. 44. <ul><li>Poemas de Ana Romaní </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><li>SABÍA que nunca serían os mesmos </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>os tecidos que os dedos facían no tempo, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>e levemente ía anainando na noite </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>os fíos de longuísimos ríos de ausencia </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>que desbordaban nas meixelas. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>Sabía que nunca máis tería nos labres </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>novas estrelas coas que ganduxar as teas, </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>mortallas de reproche no seu colo. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>E pois portos non había </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>onde recobrar os beixos </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>xa lle medraran nas mans as últimas mareas. </li></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul>
  41. 45. <ul><ul><ul><li>SABES que nada descubrirás </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>que non poidas intuír cada día, </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>paisaxes tantas veces habitadas, </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>lugares que coñeces, olores da infancia, </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>refrexos da auga que, perdida, retorna na memoria. </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>De regreso –inútil tan escuro labirinto- </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>en sal se converterán os teus pasos. </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>DAS ÚLTIMAS MAREAS , Ana Romaní </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  42. 46. <ul><li>  </li></ul><ul><li>BOHEMIA CORUÑESA </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>AMO a túa espalda, cidade, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>morena e descuidada </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>e os teus vidros de vixilia abertos ao nacente. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Non temas ao ladrón. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>É a miña sombra, cidade. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>E aquilo de máis alá, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>a miña identidade, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Un barco namorado, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>onde grúas estrábicas </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>cargan montes de ballón </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>e fardelas de néboa. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>  </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><li>MOHICANIA , Manuel Rivas </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  43. 47. <ul><li>  </li></ul><ul><li>BABEL </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>AVES que emerxen da ardora. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Folerpas de pel do arco da vella. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Mazás de sangue no paxe da néboa. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Corazóns de acibeche repicando na tella. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Chorimas, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>faíscas dos invernos, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>ollos de nada, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>gonzos eternos. </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Palabras, </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>doas do pobre home que chaman Abbadón </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>rei, anxo do abismo: </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><ul><ul><ul><ul><li>Gracias, Señor, por aquela maldición! </li></ul></ul></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>COSTA DA MORTE BLUES , Manuel Rivas </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  44. 48. DESTINO IMPREVISTO   Que ironía a de vir parar a un final de traxecto. Indescifrábel letreiro, Reloxo sen agullas, Efixies xeadas, Cansas pálpebras, E a vella que encera a noite no chan da estación. Todo estaba a reclamar a chegada dun home equivocado.   COSTA DA MORTE BLUES , Manuel Rivas
  45. 49. Elegía pura Aquí no pasa nada, salvo el tiempo: irrepetible música que resuena, ya extinguida, en un corazón hueco, abandonado, que alguien toma un momento, escucha y tira. Ángel González
  46. 50. <ul><li>  </li></ul><ul><li>XXIV </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><li>Le vent se lève!... Il faut tenter de vivre! </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>L´air immense ouvre et referme mon livre, </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>La vague en poudre ose jaillir des rocs! </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Envolez-vous, pages tout éblouies! </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Rompez, vagues! Rompez d´eaux réjouies </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Ce toit tranquille où picoraient des focs! </li></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>Le cimetière marin , Paul Valéry </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>XXIV </li></ul><ul><li>  </li></ul><ul><ul><ul><li>O vento levántase! Hai que intentar vivir! </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>O aire inmenso abre e pecha o meu libro, </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>A onda de po atrévese a saír das rochas. </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Voade, páxinas impresionadas!. </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>Rompede, ondas! Rompede coas augas gozosas </li></ul></ul></ul><ul><ul><ul><li>O tranquilo teito onde picotean os foques. </li></ul></ul></ul><ul><li>  </li></ul><ul><li>O cemiterio mariño , Paul Valéry </li></ul><ul><li>  </li></ul>
  47. 51. Hubo un tiempo... De Ana Rossetti Hubo un tiempo en el que el amor era un intruso temido y anhelado. Un roce furtivo, premeditado, reelaborado durante insoportables desvelos. Una confesión perturbada y audaz, corregida mil veces, que jamás llegaría a su destino. Una incesante y tiránica inquietud. Un galopar repentino del corazón ingobernable. Un continuo batallar contra la despiadada infalibilidad de los espejos. Una íntima dificultad para distinguir la congoja del júbilo. Era un tiempo adolescente e impreciso, el tiempo del amor sin nombre, hasta casi sin rostro, que merodeaba, como un beso prometido, por el punto más umbrío de la escalera.  
  48. 53. EL AMOR ESTÁ EN LO QUE TENDEMOS   &quot;El amor está en lo que tendemos (puentes, palabras ). El amor está en todo lo que izamos (risas, banderas). Y en lo que combatimos (noche, vacío) por verdadero amor. El amor está en cuanto levantamos (torres, promesas). En cuanto recogemos y sembramos (hijos, futuro). Y en las ruinas de lo que abatimos (desposesión, mentira) por verdadero amor.&quot; ( José Ángel Valente)
  49. 55. Huelga de GIACONDA BELLI Quiero una huelga donde vayamos todos. Una huelga de brazos, piernas, de cabellos, una huelga naciendo en cada cuerpo. Quiero una huelga de obreros de palomas de chóferes de flores de técnicos de niños de médicos de mujeres. Quiero una huelga grande, que hasta el amor alcance. Una huelga donde todo se detenga, el reloj las fábricas el plantel los colegios el bus los hospitales la carretera los puertos. Una huelga de ojos, de manos y de besos. Una huelga donde respirar no sea permitido, una huelga donde nazca el silencio para oír los pasos del tirano que se marcha.

×