Diese Präsentation wurde erfolgreich gemeldet.
Wir verwenden Ihre LinkedIn Profilangaben und Informationen zu Ihren Aktivitäten, um Anzeigen zu personalisieren und Ihnen relevantere Inhalte anzuzeigen. Sie können Ihre Anzeigeneinstellungen jederzeit ändern.

5º domingo tob 2012 bene pagola

406 Aufrufe

Veröffentlicht am

  • Als Erste(r) kommentieren

  • Gehören Sie zu den Ersten, denen das gefällt!

5º domingo tob 2012 bene pagola

  1. 1. José Antonio Pagola Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS Hai moita xente sufrindo. Pásao. 5 de febreiro de 2012 5º Tempo ordinario (B) Marcos 1,29-39 Música: Quietud; present: B.Areskurrinaga HC ; euskaraz: D. Amundarain A porta da nosa casa
  2. 2. Na sinagoga de Cafarnaún Xesús liberou pola mañá un home posuído por un espírito maligno. Agora dísenos que sae da «sinagoga» e marcha á «casa» de Simón e Andrés. A indicación é importante pois, no evanxeo de Marcos, o que sucede nesa casa encerra sempre algunha ensinanza para as comunidades cristiás .
  3. 3. Xesús pasa da sinagoga, lugar oficial da relixión xudía, á casa, lugar onde se vive a vida cotiá xunto aos seres máis queridos. Nesa casa vaise ir xestando a nova familia de Xesús.
  4. 4. As comunidades cristiás teñen que recordar que non son un lugar relixioso onde se vive da Lei, senón un fogar onde se aprende a vivir de maneira nova arredor a Xesús.
  5. 5. Ao entrar na casa, os discípulos fálanlle da sogra de Simón. Non pode saír acollelos pois está prostrada na cama con febre. Xesús non necesita máis. De novo vai romper o sábado por segunda vez o mesmo día.
  6. 6. Para el o importante é a vida sa das persoas, non as observancias relixiosas. O relato describe con todo detalle os xestos de Xesús coa muller enferma.
  7. 7. «Achegouse» é o primeiro que fai sempre: achegarse aos que sofren, mirar de cerca o seu rostro e compartir o seu sufrimento.
  8. 8. Logo , «colleuna da man» : toca a enferma, non teme as regras da pureza que o prohíben; quere que a muller sinta a súa forza curadora.
  9. 9. Por fin, «ergueuna» , púxoa de pé, devolveulle a dignidade.
  10. 10. Así está sempre Xesús no medio dos seus: como unha man tendida que nos ergue, como un amigo achegado que nos infunde vida. Xesús só sabe servir, non ser servido.
  11. 11. Por iso a muller curada por el ponse a «servir» a todos. Aprendeuno de Xesús. Os seus seguidores teñen que vivir acolléndose e coidándose uns a otros.
  12. 12. Pero sería un erro pensar que a comunidade cristiá é una familia que pensa só nos seus propios membros e vive de espaldas ao sufrimento dos demais.
  13. 13. O relato di que, ese mesmo día, «ao solpor» , cando rematou o sábado, lle levan a Xesús toda clase de enfermos e posuídos por algún mal.
  14. 14. Os cristiáns temos que gravar ben a escena. Ao chegar a oscuridade da noite, a poboación enteira cos seus enfermos «amoréase á porta» . Os ollos e as esperanzas dos que sofren buscan a porta desa casa onde está Xesús.
  15. 15. A Igrexa só atrae de verdade cando a xente que sofre pode descubrir dentro dela a Xesús curando a vida e aliviando o sufrimento. Á porta das nosas comunidades hai moita xente sufrindo. Non o esquezamos.
  16. 16. A A PORTA DA NOSA CASA   Na sinagoga de Cafarnaún Xesús liberou pola mañá un home posuído por un espírito maligno. Agora dísenos que sae da «sinagoga» e marcha á «casa» de Simón e Andrés. A indicación é importante pois, no evanxeo de Marcos, o que sucede nesa casa encerra sempre algunha ensinanza para as comunidades cristiás. Xesús pasa da sinagoga, lugar oficial da relixión xudía, á casa, lugar onde se vive a vida cotiá xunto aos seres máis queridos. Nesa casa vaise ir xestando a nova familia de Xesús. As comunidades cristiás han de recordar que non son un lugar relixioso onde se vive da Lei, senón un fogar onde se aprende a vivir de maneira nova arredor de Xesús. Ao entrar na casa, os discípulos fálanlle da sogra de Simón. Non pode saír a acollelos pois está prostrada na cama con febre. Xesús non necesita máis. De novo vai romper o sábado por segunda vez o mesmo día. Para él o importante é a vida sa das personas, non as observancias relixiosas. O relato describe con todo detalle os xestos de Xesús coa muller enferma. «Achegouse» . É o primeiro que fai sempre: achegarse aos que sofren, mirar de cerca o seu rostro e compartir o seu sufrimento. Logo, «colleuna da man» : toca a enferma, non teme as regras da pureza que o prohíben; quere que a muller sinta a súa forza curadora. Por fin, «ergueuna» , púxoa de pé, devolveulle a dignidade. Así está sempre Xesús no medio dos seus: como unha man tendida que nos ergue, como un amigo achegado que nos infunde vida. Xesús só sabe servir, non ser servido. Por iso a muller curada por el ponse a «servir» a todos. Aprendeuno de Xesús. Os seus seguidores han de vivir acolléndose e coidándose uns a outros. Pero sería un erro pensar que a comunidade cristiá é unha familia que pensa só nso seus propios membros e vive de espaldas ao sufrimento dos demais. O relato di que, ese mesmo día, «ao solpor» , cando rematou o sábado, lle levan a Xesús toda clase de enfermos e posuídos por algún mal. Os cristiáns temos que gravar ben a escena. Ao chegar a escuridade da noite, a poboación enteira cos seus enfermos «amoreábase á porta» . Os ollos e as esperanzas dos que sofren buscan a porta desa casa onde está Xesús. A Igrexa só atrae de verdade cando a xente que sofre pode descubrir dentro dela a Xesús curando a vida e aliviando o sufrimento. Á porta das nosas comunidades hai moita xente sufrindo. Non o esquezamos.  José Antonio Pagola

×